Kadri Yamaç: Şiirle Gelen Sır; Sayfa 10.
Soruyorlar neden diye
şiir yazıyorum
Hem kolay hem zor anlatması
kendimi dokuyorum
sözcüklerin tezgahında
Güneşli bir kumsalda uzanıp mavi bulutlara
Ya da geceye uzanan loş bir oda
Bir tercih bu
Bin yılın mirası yüreğim
Bin yaşındayım yani
Şimdi dinleyin beni
Yaratılan uygarlık var ya sizi
Bilemem ama beni
Boğuyor sanki
Neye inanmak, kim
Tanrı nerede
Ah, adil ve sevecen bir tanrıya
Ne çok gerek var
Tam da şimdi
Bugün hani
Böyle hain umarsız
Boynumda çelik bir tel
Nefes alamıyorum
Her dizede oysa
Bir tohum çiçek açıyor
Her kıta bir pembe bulut
Yeri gelir bir alev
Öfkem taşar kimi zaman
Bazen tutkulu aşklarım
Renkler fışkırır zulme inat
İnsan, emek ve sanat
İşte dostlar
Şiir yazıyorum
Sözcükler, anlam ve armoni
Nefes alıyorum
